Een betere manier van werk verdelen

Regelneef maakt een video

2011-06-07T23:58:00.000+02:00

Als Opperregelneef van Workpatch wilde ik een video over werken met Workpatch. Daar had ik veel redenen voor en weinig budget. Een werkbare oplossing leek het maken van een video met behulp van stilstaande foto’s.

Op Workpatch vroeg ik om een model en een fotograaf. Ik was erg blij toen Judith model wilde zijn en haar vriend Marco de fotograaf. Ze zijn daar namelijk allebei heel goed in. Omdat zij leuke mensen zijn, en op de film komen cool is, wilde mijn dochter Ava ook meedoen. Ondertussen werkte ik met de jonge filmmaker Stef aan een script en planden we een zaterdagochtend in mei voor de opnamen.

In een vrolijke maar geconcentreerde sfeer werden die ochtend alle nodige foto’s gemaakt. Grappig was dat Stefano – een bij Marco logerende fotograaf – ook op de foto kon, zogenaamd als “dé fotograaf”.

Lastig

Lastig werd het toen de perfectionist in mij wilde sleutelen aan de voice-over, omdat ik verbetersuggesties kreeg op de eerste edit. Stefs eerste edit was slick, maar de tekst moest beter. En dan gaat alles schuiven: je mist een goede foto, het ritme van de montage klopt niet meer, de herziene tekst is ook niet je van het, en …

Maar goed, het is gelukt. Dank zij Workpatch, mag ik wel zeggen. En het was erg leuk om te doen. Waar de video over gaat? Kijk maar! En laat vooral je commentaar achter, daar leren we van. Want we hadden al bedacht dat we nu de op-17-na-beste promovideo voor Workpatch aan het maken waren. Zo haal je de druk van het perfectionisme een beetje weg.

Eerlijk gezegd: toen ik dit blogje schreef, was de video nog niet he-le-maal af. Er moest nog wat aan het geluid gesleuteld worden, en er moest nog een muziekje bij. Maar ik was zo blij, ik wilde ‘m aan je laten zien. Wat vind je? Kun je al Workpatchend zoiets regelen als een video maken of niet? Hier is 'ie:

Foto onder CC-licentie van nainx via Flickr

Wouter heeft een goed idee voor een gemeenschap

2011-05-26T15:23:00.001+02:00

Wouter zei: "Waarom niet klein beginnen, bijvoorbeeld op school?" Hem leek het wel wat, taken die volwassenen op scholen moeten doen, onderling verdelen.

Gemeenschapstaken, daar gaat het om. Een school is dan een voorbeeld van een gemeenschap. Niet "gemeenschap" als wensformule, maar als een collectieve en niet-af-te-schuiven verantwoordelijkheid.

Eigen kringen

Wouter en ik hadden, toen hij dat zei, onze dochters op dezelfde basisschool. "Er zijn ouders nodig en er zijn ouders die iets willen doen. Dan begin je in de kring waar je de mensen kent, en waar ze jou kennen, ik vind dat fijn," zei Wouter, die een klein tikkeltje schuchter is, zoals eigenlijk bijna iedereen. Dat is de kern van elke gemeenschap: het doen van dingen binnen je eigen kringen.

Dat is ook de kern van Workpatch zoals we het nu hebben ontwikkeld: een gemeenschapsbevorderend instrument voor kringen van mensen die elkaar (vaag) kennen, en die bereid zijn samen aan iets te werken. Scholen. Bedrijven. Verenigingen. You name it.

De (nieuwe) school van mijn dochter werd intussen proefgebruiker van Workpatch. En de gemeenschapszin werkt: vanavond werkt mijn vrouw mee aan het onderhoud van de tuin van de school (en ik doe andere dingen binnen de schoolgemeenschap, zoals talloze ouders). De bomen onderhouden, ik voel een overeenkomst met gemeenschap, met school en groei - need I say more?

Je eigen Workpatch-netwerk voor jouw gemeenschap aanmaken? http://www.workpatch.nl/network/plans/

Is wat ik schrijf "too bloody obvious"? Waarom noemen mensen scholen dan leerfabrieken? Wees de eerste die reageert.

foto: by ella's dad as found on http://www.flickr.com/photos/ellasdad/309319811/

Community is nu "live"

2011-02-28T20:06:00.003+01:00

2010 was een jaar vol ontwikkelingen. Onder meer vonden we twee sterren: hooggekwalificeerde software-ontwikkelaars die Workpatch konden en wilden maken, en die we ons konden "veroorloven". En toen ging het rap. De één begon met het bouwen van de database-applicatie (de technische "achterkant" van zoiets als Workpatch). De ander kwam erbij voor het ontwikkelen van de voorkant, de zogeheten User Interface en User Interaction. Er ontstond een vruchtbare samenwerking. Zodoende konden we eind februari 2011 aan circa 120 mensen uit onze "achterban" Workpatch op proef aanbieden. Eens kijken hoeveel sterren we van ze krijgen. De eerste reacties zijn positief, en ondertussen wijzen onze eerste gebruikers ons op fouten en geven ons hun ideeën. Niet voor niks dus, die Feedback-knop.

Tegelijk werken we nu aan proefprojecten met andere gemeenschappen, waarvan de eerste in maart gaan starten. Over de ervaringen daarmee kan ik nog niets vertellen, dat staat nog in de sterren geschreven.

Voel je vrij om te reageren!

Uitdaging in webdesign

2010-10-08T15:39:00.005+02:00

Doe je wel eens dingen waar je eigenlijk geen zin of tijd voor hebt?
Of ben jij iemand die zin en tijd over heeft voor leuke taken?

Zul je net zien dat jullie bij elkaar om de hoek wonen. Het is nog niet zo makkelijk om elkaar te vinden op een handige, betrouwbare en snelle manier. Zullen wij daar met Workpatch maar 's voor gaan zorgen dan?

Met hard werk achter de schermen staat er nu een werkende Workpatch klaar. Gaan we deze maand testen en uitproberen met een kleine groep proefgebruikers in Utrecht Centrum. Daarna verder uitrollen.

We doen een boel dingen anders dan je gewend bent. Hoe jouw matches tussen vraag en aanbod tot stand komen. Wat er gebeurt met evaluaties van het verrichte werk. Hoe je meer plezier beleeft van contacten binnen en buiten je bestaande netwerk. Hoe we het aantal gebruikers laten groeien... wij denken dat we op al die vlakken forse verbeteringen bedacht hebben.

B I J Z O N D E R D E S I G N

Je ziet het plaatje bij deze blogpost en denkt misschien: niks bijzonders. Klopt.

Op het gebied van design (interaction, graphics, etc.) hebben we verbetergedachten waar we nog een ambitieuze medespeler voor nodig hebben. Een stagiair of projectmedewerker met gedegen kennis van webdesign en interaction design kan bij ons een zeer uitdagend project doen. Ontwikkeling van een web-huisstijl, met inbegrip van illustraties, fonts, icons. Wij zetten daar een passende vergoeding tegenover.

Je raakt betrokken bij de lancering van het revolutionaire Workpatch. We geven veel vrijheid en verantwoordelijkheid, maar zorgen ook voor deskundige begeleiding. Ben jij of ken jij iemand die van zo'n uitdaging houdt, dan houden we ons aanbevolen.

Lanceerbasis gezocht

2010-07-12T16:46:00.005+02:00

Workpatch is ontwikkeld als krachtig instrument voor lokaal werk en de demoversie draait in private beta. Om Workpatch nu van de grond te krijgen is een launching partner nodig. Bijvoorbeeld een gemeentelijke overheid, een bedrijf of een instelling.

LANCEREN MET OVERHEDEN
Overheidsdienaren hebben haast per definitie een focus op het algemeen belang. Zij zien in Workpatch al snel een boel mogelijkheden voor iedereen: particulieren die elkaar kunnen helpen, vrijwilligerswerk dat gedaan wordt, bedrijven die aan werk komen, maar ook particulieren die een bedrijf weer uit de brand helpen, enzovoort. Waarbij mensen veel ervaringen met elkaar opdoen, en kunnen leren van het geven en ontvangen van feedback. Dat heeft positieve gevolgen voor de sociale contacten, voor de lokale economie, voor de zelfredzaamheid van mensen die nu vaak afhankelijk zijn van hulpverleners en makelaars om allerlei dingen voor hen te regelen. Niet voor niets noemen we Workpatch ook wel: het begin van de doe-het-zelf-economie.

LANCEREN MET BEDRIJVEN OF INSTELLINGEN
Anno 2010 zijn tal van bedrijven en instellingen zich scherp bewust van hun maatschappelijke verantwoordelijkheid. Daar past Workpatch prima in - en tegelijk in hun kerntaken. We hebben bijvoorbeeld contact met een groot commercieel bedrijf, maar ook met een grote zorginstelling. Beide zien dat Workpatch erg tijdsbesparend kan zijn om allerlei taken te regelen, en hun personeelsmanagement te versimpelen. Tegelijk zien ze dat de grens tussen intern en extern vaag is. Allebei hebben ze af en toe mensen van buiten nodig - vakantiehulpen, invalkrachten, etc. Hun eigen mensen kunnen met Workpatch ook makkelijk elkaar helpen - gebaseerd op de onderlinge vertrouwensbanden die er zijn, en die Workpatch verheldert en versterkt.

Sterker nog: ze zien dat Workpatch ook nuttig is voor de buurten en plaatsen waar ze opereren - en ze zijn zich bewust van hun rol voor die omgeving. Hun lokale en regionale betrokkenheid is inmiddels onderdeel van hun beleid. Opeens maken zij het dan mogelijk dat veel meer partijen en instellingen elkaar weten te vinden, met elkaar samen dingen kunnen regelen. We noemen Workpatch daarom ook wel: het begin van de samenwerkingseconomie.

ONS DOEL
Onze launching partner krijgt een boel nut én goodwill als hij Workpatch helpt lanceren. Lanceren is niet iets eenmaligs, maar een tijdpad van ontwikkelen. Van een proef met weinig deelnemers en één soort gebruik, richting meer deelnemers en steeds diverser gebruik. In de loop van de tijd breiden we dus de functies van Workpatch uit. De launching partner kan aan het begin van dat pad de proef mogelijk maken: met gebruikers, met gebruikservaringen en zeker ook met zijn investering. Uiteraard geven we die launching partner daar een heel aantrekkelijk voorstel bij. We zijn selectief, want we willen dat Workpatch iets betekent voor die launching partner, maar ook dat die launching partner iets wil helpen realiseren dat "groter is dan zichzelf". Interessant genoeg verwijst dat criterium ook naar waarlijk leiderschap.

foto: NASA / Bill Ingalls: lancering van de Soyuz TMA-14 op 26 maart 2009, aan boord 3 kosmonauten die een poosje in het International Space Station gaan werken - het lijkt wel Workpatch...

Rechtvaardigheid voor ZZP'ers

2010-05-05T22:32:00.003+02:00

Nic & Solo 2
Originally uploaded by Ian Blacker

Ik vind het heerlijk om mensen te zien bloeien in hun eigen ding.
Maar het doet me ook goed om ze dat samen te zien doen.

Het mooie van mensen is dat ze even zelfstandig als sociaal zijn.
Je ziet dat Zelfstandigen (of ZZP'ers) beetje bij beetje aansluiting zoeken bij elkaar. De sociale media zoals Twitter zijn bloeiplaatsen voor netwerken (bijv. http://twitter.com/interimnetwerk), platforms (bijv. http://twitter.com/PZO_update) en zelfs vakbonden van zelfstandigen (bijv. http://twitter.com/zelfstandigen).

MENSENWERK

Zelfstandigen hebben niet alleen de kwaliteit om in hun eentje een dienst te leveren, maar ook om daar afnemers voor te vinden. Je bent bijvoorbeeld hondenuitlater en hebt je tientallen klanten moeten vinden. Of je bent interim marketing manager, operazangeres of trapbekleder.

Je gebruikt daarvoor je netwerken, maar het kan ook via bureaus en andere tussenpersonen. In die gevallen komt er altijd mensenwerk aan te pas. Als er anderen aan te pas komen, is het niet meer dan normaal dat die voor hun dienst betaald worden. De bemiddelingsfee is vaak een percentage van de omzet van de klus. Daarom kun je als ZZP'er niet te vaak "nee" zeggen tegen een aangeboden klus, want dan kost je de bemiddelaar te veel moeite en tijd. Tenzij je bijzonder gewild bent en drukbezet, en de bemiddelaar weinig andere mensen weet te vinden. Marktwerking dus, maar de partijen zijn aan elkaar gebonden, misschien wel meer dan ze prettig vinden.

10 PROCENT VOOR BEMIDDELING

Via twitter deed ik onderzoek naar wat ZZP'ers een rechtvaardig percentage vinden voor de bemiddeling van hun favoriete, goedbetaalde klussen. Dat liep uiteen van 0 tot 30 procent, maar het vaakst lag dat in de orde van 10 procent. De uitkomsten vind je hier: http://twtpoll.com/r/3orh68

Ik geloof dat ZZP'ers gelijk hebben om zo'n 10 % te willen afstaan aan de service die hun favoriete goedbetaalde klussen aandraagt. Workpatch wordt ook zo'n service die ZZP'ers aan betaalde klussen helpt. Daarbij kunnen ZZP'ers zelf kiezen en precies de klus aannemen die hen bevalt. Als ze 10 keer "nee" zeggen, is er geen tussenpersoon die chagrijnig wordt.

Met voldoende aanbod maakt Workpatch de ZZP'er dus vrijer, zelfstandiger. Het is uiteindelijk ook in het voordeel van de opdrachtgevers dat ZZP'ers zich niet verplicht hebben gevoeld om een klus aan te nemen, maar dat ze werkelijk de vrije keus hadden.

[De foto is onder CC-licentie afkomstig van Ian Blackr op Flickr.com]

Dat is allemaal geen toeval

2010-03-29T20:02:00.020+02:00

Ik wil de Jeugdwerkloosheid helpen oplossen. En ik wil reïntegratie vanzelfsprekender en goedkoper maken. Om te beginnen in Nederland.

In mijn eigen stad laat het zich vormende college van B&W zich inspireren over Werk + Reïntegratie. Twee ambtenaren van het bureau BIS hebben al voorgesteld dat ik inspiratiebron zal zijn, even afwachten of er nog tijd in het schema zit.

Dan zal ik vertellen over Jerry, schoolverlater, die niet aan de bak komt bij gebrek aan ervaring op zijn CV. Iets wat hij met Workpatch kan gaan verhelpen, door dagelijks geschikte klussen aan te nemen.
En ik zal het voorbeeld geven van Mohammed, 47, net als ik, die al een paar jaar werkloos is, in een reïntegratietraject is begeleid, een goede evaluatie heeft gekregen, maar voor wie geen baan is in de logistiek. Terwijl hij - als hij Workpatch kan gaan benutten - uiteenlopende klussen kan gaan doen in de zorg, iets waar zijn hart ligt.

Wie Workpatch al wat langer volgt op dit blog, begrijpt dat Jerry en Mohammed dat simpel kunnen realiseren met een instrument als Workpatch. Dat het soms om betaald, soms ook om onbetaald werk kan gaan, hoeft voor jullie geen betoog meer. Het is binnen Workpatch allemaal goed voor je reputatie en je CV.

DUURZAAMHEID

Het is geen toeval dat Workpatch ook aansluit op de twee andere inspiratie-onderwerpen: Duurzaamheid en De School Als Spil In De Buurt. Deze manier van maatschappelijk denken heb ik altijd gemeen gehad met de partijen die nu het Utrechtse College gaan vormen: D'66, GroenLinks en PvdA (in alfabetische orde).

Als een paar straten verderop iemand woont die jouw laptop kan her-installeren, dan hoef je morgen niet langs te gaan bij die computerhulp in Ede van wie je 'm destijds tweedehands kocht. En andersom: iemand in Ede die anders zijn zwager uit Utrecht had laten komen, ontdekt dat er een computerhulp in Ede zit die 's avonds zijn probleem wil komen verhelpen.
Op deze manier geschikte betrouwbare mensen vinden, is helemaal Workpatch. Dit bespaart 4 keer de autokilometers tussen Utrecht en Ede.

SCHOOLGEBOUWEN

Compagnon Edu is vanouds doordrongen van het besef dat mensen die samen eten en drinken, verbroederen. Hij is zelf een prima gastheer en kok, trouwens. Uit zijn koker kwam het idee van de Yes-we-cantina's: buurtsamenkomsten waar mensen op vaste en minder vaste tijden samen eten en drinken. Buurthuizen, schoolgebouwen, schoolpleinen en dergelijke leken ons ideale plekken daarvoor. Met een open vuur om bij samen te scholen, op dat schoolplein. Omdat Workpatch gaat over contacten over klussen bij mensen in de buurt, lijkt dit ons werkzaam om het sociale en het economische verder met elkaar te verbinden.

We hebben toen tegen elkaar gezegd: dat heeft nog wat tijd nodig. Maar ons nieuwe College maakt vaart. Ik zie, ruik, hoor die Yes-we-cantinas al! Dat Jerry zo nog weer eens een school van binnen ziet - dat is geen toeval. Dat Mohammed zijn zorgzame taken tijdens de verlengde kinderopvang kan uitoefenen, dat is ook al geen toeval in een stad waar Workpatch is. En dat die naam Yes-we-cantinas je doet denken aan de verkiezingsslogan van een bekende politicus, dat is ook geen toeval, dat is een knipoog.

(De mooie vuurkorffoto uit Nieuwegein is CC van LodewijkB op flickr)

Support: Gouden Impuls van de Gemeente Utrecht

2010-02-18T00:18:00.007+01:00

Op 17 februari 2010 was het de avond van de uitreiking van De Gouden Impuls.

Voor het stimuleren van de lokale Utrechtse economie en werkgelegenheid kreeg Workpatch een publiekelijke nominatie voor de Gouden Impuls - in de categorie Starters. In deze categorie ging de prijs naar een idee van Monobanda voor stadswandelingen via smartphones, die wij bij deze van harte feliciteren.

HET JURYRAPPORT

De foto toont de oorkonde met deze tekst van de jury: Een mooie nieuwe tool voor vrijwilligers en ZZP-ers, inspelend op de enorme groei van kleine zelfstandigen, oordeelt de jury. Een mooie combinatie van bestaande en nieuwe middelen: gebruikmaken van de systematiek van datingsites om kleine en grote klussen en klussers bijeen te brengen. Een systeem dat voor de gebruiker ook nog zeer gebruiksvriendelijk is.
Was getekend: Burgemeester & Wethouders van Utrecht.

GEMEENTE WIL WORKPATCH HELPEN REALISEREN

De uitschrijver van de prijs - de Gemeente Utrecht, in de persoon van EZ-wethouder mr. F. de Gelder - en de jury hebben aangegeven dat het initiatief Workpatch het zeker waard is om te helpen realiseren. Deze hulp zullen wij graag aanvaarden. Wij zijn dankbaar voor alle support die we tot nu toe ontvangen hebben uit onze achterban van gebruikers en meedenkers.

De komende maanden zetten wij weer alles op alles om Workpatch te realiseren. Er moet software gemaakt worden om deze innovatieve service voor de doe-het-zelf-economie te laten werken. En daarvoor zoeken we aanvullende financiering.

Vervolgens zullen wij gaan proefdraaien en uitrollen in netwerken, gemeentes en gemeenschappen.

SAMENWERKEN (= WORKPATCH)

Laat gerust van je horen als je denkt: "Ah, dit wil ik als service kunnen aanbieden aan mijn... klanten, personeel, burgers, vrijwilligers." Voor concrete en oprechte samenwerking met partijen staan wij van harte open. Mail s.v.p. met Ton Bil.

Jan Jansen en De Gouden Impuls

2010-01-28T10:32:00.005+01:00

Wie is Jan Jansen?

... Is hij een jongeman van 20 met een gat in zijn hand en een groot rijbewijs?
... Is hij een zelfstandige van 40 die zijn hand niet omdraait voor een administratief klusje?
... Of is Jan een mantelzorger van 60 die af zijn toe zijn handen wil laten wapperen buitenshuis?

Jan is in elk geval iemand die, net als iedereen, graag zelf zijn zaakjes bepaalt: wat voor werk hij doet, of welk vrijwilligerswerk hem leuk lijkt. En of hij bijklust om wat extra te verdienen, en daarnaast zijn buren helpt voor niks. Jan heeft verschillende talenten die hij wil inzetten op verschillende momenten.

Dat geldt toch voor heel veel mensen? Het wemelt van deze Jannen, en het zijn niet alleen maar mannen. Jan is misschien wel "Alleman", ofwel: iedereen.

De Gouden Impuls

Workpatch is genomineerd voor De Gouden Impuls, een prachtige prijs van de Gemeente Utrecht om de lokale economie en werkgelegenheid een impuls te geven. En daar ís Workpatch voor!

Doe-Het-Zelf-economie

Dat iedereen zijn eigen zaakjes kan regelen, op een eerlijke manier, met vertrouwde mensen. Dat is de missie van Workpatch. Workpatch gaat die lokale Doe-Het-Zelf-economie helpen tot stand brengen. Workpatch is namelijk een oplossing die vraag en aanbod van kortdurend lokaal werk bij elkaar brengt.

Onze nieuwe manier van matchen maakt dit makkelijk en aantrekkelijk. Als je iets wil laten doen, biedt je een klus aan. Als je iets wil doen, kies je welke klus je aanneemt. Deze afstemming verloopt via internet en mobiele telefoons. Simpel, maar het bestaat nog niet.

Achtergrond bij Workpatch

Workpatch is er voor alle burgers, zelfstandigen, bedrijven, overheden en instellingen - om te beginnen die van Utrecht. Want alles en iedereen heeft werk om te laten doen en heeft mogelijkheden om zelf werk te doen.

Veel van die wensen kun je nu niet realiseren op de manier die je zelf wilt. Vraag en aanbod van werk vinden elkaar niet zo soepel en makkelijk als het zou kunnen. Je krijgt bijvoorbeeld veel te veel of veel te weinig reacties op je advertentie of je sollicitatie. Of je bent afhankelijk van tussenpersonen die na 5 uur de telefoon niet meer opnemen. Lastig!

Workpatch is een grote stap naar een bloeiende economie en een sociale samenleving:

1. Veel meer en betere matches tussen vragers en aanbieders op de lokale arbeidsmarkt voor kortdurend werk. (En in het vervolg daarvan ook voor langer durend werk.)

2. De mogelijkheid om (betaald of onbetaald) klussen te vinden die goed bij jou en je wensen passen.

3. Een sluitend, onbevooroordeeld systeem om je reputatie als werkkracht op te bouwen.

Tot slot

Help je duimen dat we die Gouden Impuls krijgen? Des te eerder is Workpatch in de lucht.
Als je vragen hebt of een mening over Workpatch: voel je vrij om te reageren!

illustratie: ontwerp voor het openingsscherm van Workpatch op een mobiele telefoon

Ik heb smetvrees, moet iedereen dat weten?

2010-01-09T16:32:00.009+01:00

Privacy is er niet alleen om dingen te verhullen die slecht, gemeen of verboden zijn. Mensen hebben ook "kwetsbaarheden" die heel legitiem zijn. Bijvoorbeeld de dingen waarvan je gewoon niet wilt dat iedereen het weet.

* Stel dat jij als particulier meer dan een ton bij Icesave had geparkeerd. Dan kun je je claim per internet kenbaar maken. Maar dat betekent nog niet dat je schoonzoon moet weten hoeveel minder hij gaat erven!

* Stel dat ik een etmaal naar het ziekenhuis moet voor een ingreep. Dan hoeft niet iedere buurvrouw of inbreker dat te zien. Toch wordt dit soort informatie via het internet gedeeld met bijvoorbeeld artsen en verzekeraars.

Internetservices voor dit soort toepassingen zetten zwaar in op bescherming van deze "kwetsbaarheden", en zo hoort het ook.

WORKPATCH

Workpatch geeft zijn gebruikers de keus wat ze wel en niet met de wereld, of met elkaar willen delen. Dat moet ook wel:

* Stel dat jij smetvrees hebt, en in een maand veertig keer een poetshulp hebt ingeroepen via Workpatch. Dan heeft niemand daar iets mee te maken. Jij kunt gewoon elke keer je vraag publiek maken. Maar Workpatch moet niet de database open zetten zodat iedereen kan zien wat iedereen afzonderlijk zoal vraagt en aanbiedt in de loop der tijd. Dat bepaal je zelf.

* Stel dat ik een keer voor niks iemand heb geholpen. Dan wil ik niet van een ander horen: "Op 14 december heb je zo'n klusje voor niks gedaan, waarom doe je het dan nu niet voor niks voor mij?"

KWETSBAAR

Elk mens is "kwetsbaar" in zijn of haar eergevoel, of in bijvoorbeeld zijn bezit. Daarom beveiligt Workpatch de datastroom over klussen, opdrachtgevers en opdrachtnemers. Services die professioneel inzetten op de security van hun data, blijken eigenlijk nooit dit soort privay issues te hebben. Bij die praktijk sluiten wij ons aan.

Er zijn mensen die zeggen: "Als je iets te verbergen hebt, dan kan het niet door de beugel. Dan had je dat maar niet op internet moeten zetten." (Zoals hier de baas van Google.) Deze opvatting is niet houdbaar, zoals de voorbeelden - maar ook het artikel over de Googlebaas - volgens mij aantonen.

Dan kun je nu gaan raden welke van de vier voorbeelden uit mijn leven komen. Zet het maar in het reactieformulier.

foto: bhermans@flickr@creativecommons

Majesteit, daarom juist!

2009-12-25T14:56:00.003+01:00

De Koningin zegt vandaag in haar Kersttoespraak: Vroeger was er vrijwel overal burenhulp en vormde nabuurschap de basis van de samenleving. Men kende elkaar. Maar de moderne mens lijkt weinig aandacht te hebben voor de naaste.

Sociale behoeften

Als ik zo vrij mag zijn, Majesteit: verlenen u en uw buren elkaar wederzijds burenhulp? Ik neem maar aan van wel. Prachtig! Daarvoor ontwikkel ik dus Workpatch. Voor moderne mensen die in hun leven graag wat hulp ontvangen, en anderen hulp geven. Want de sociale behoeften waaraan u refereert, majesteit, zijn ook van onze tijd.

Is het immers niet zo, dat wij met Kerst veelal het gezelschap zoeken van onze familie? Maar dat wij op vele andere dagen van het jaar de koffie drinken, ons gesprek voeren en een zwaar bankstel tillen met onze buren? Met mensen die dicht bij elkaar wonen, die elkaar de hand reiken als dat nodig is. Die elkaar dat spreekwoordelijke kopje suiker te leen durven vragen.

Voorrecht

Dit is dan het voorrecht van hen die de mogelijkheid hebben gezien, gevonden, gemaakt om met hun buren in contact te komen. Daarover schreef ik ook op 22 december op dit blog.

Majesteit, Workpatch opent die mogelijkheden voor velen, met gebruikmaking van technologie. Ik hoop dat dit u tevreden zal stemmen en wens u een goede Kerst.

foto by zwolle@flickr.com_under_cc

Hé baas, zal ik komen werken?

2009-12-24T09:50:00.006+01:00

De werkloosheid is in het 4de kwartaal 2009 fors meer opgelopen. Het aantal beschikbare vrijwilligers stijgt lekker mee.

Eerst dacht ik: dat is dan makkelijk als je je vissersbootje moet bemensen (of een andere organisatie). Je hulpjes staan te trappelen. In twintigtien is iedereen voorzien.

Maar zo werkt het niet in 20-10.

Hoge eisen

* Jonge zelfbewuste werkkrachten stellen hoge eisen. Niet zelden hebben ze een tikkie "consumptieve" instelling: ze kijken of de organisatie zich bij hén aanpast, want andersom is passé.

Onregelmatig leven

* Taakverdeling en roostering loopt vast op het onregelmatig leven van mensen. "Sorry baas, ik ga vanmiddag meedoen met een actie voor Serious Request. Trouwens, heeft u zin om ook wat te doneren?"

Planning van niks

* De roostercoördinator heeft misschien prachtige software, maar wie er wanneer beschikbaar is, kan hij niet weten. Dat weten de werkkrachten zelf eigenlijk ook pas op het moment dat het zo is. "Hé baas, dat Serious Request, daar kwamen we niet binnen. Zal ik vanmiddag komen werken, dan?"

Ach, de visserbaas was al zelf de zee opgegaan, er moest toch gevist worden.

Reageer maar als u dit ziet gebeuren. Of juist niet, dan leer ik weer wat.

Help! Een dik pak sneeuw.

2009-12-22T20:37:00.002+01:00

Er ligt vandaag een dik pak sneeuw. Wat nu als in jouw straat iemand niet genoeg eten in huis heeft, maar terecht bang is om de deur uit te gaan? Jij zou misschien iets willen uitlenen, of de tocht naar de winkel maken. Maar hoe weet jij wie er bij jou in de straat zonder eten zit? En hoe weet die nooddruftige dat jij bereid bent om te hulp te schieten?

Natuurlijk, bijna iedereen is "zelfredzaam", en de anderen worden bijna allemaal verzorgd. Maar toch fantaseer ik over Workpatch. Zodat je elke vraag om wat hulp de wereld in kunt sturen. Zodat iemand bij jou in de straat je te hulp kan schieten. En andersom.

Ondertussen geniet ik van het uitzicht: sneeuw met zon erop.

5 Bedreigingen voor Vrijwilligersorganisaties (2)

2009-11-18T23:31:00.008+01:00

Vorige blogpost gaf ik de nummers 1 en 2 van de actuele bedreigingen voor Vrijwilligersorganisaties aan, zoals ik die zie.

1. Vrijwilligers willen werk op maat.
2. Veel coördinators zijn al overvraagd.

Vandaag geef ik 4 andere bedreigingen aan. Samen 6. Ja, ik was er bijna 1 vergeten.

3 Ideale, geschikte vrijwilligers kennen jullie niet.

Het recruteren van vrijwilligers gebeurt grotendeels op basis van bekendheid met de organisatie en de doelen waar die voor staat. Mensen komen ook binnen via andere vrijwilligers die er werken. Maar stel nu dat de vrijwilligersorganisatie een juridische vraag heeft, of een PR-vraag, of er is een auto nodig met trekhaak. Wat gebeurt er? Ze maken geld vrij en betalen een jurist, communicatiebureau, huurauto. Of: ze hebben het geld niet. Het gaat niet door. Achterstand op achterstand. Alleen de grote, professionele en ruim gefinancierde organisaties overleven dit. Maar die hebben weer andere sores.

4 De subsidie wordt gekort.

Rijk en Gemeenten steken redelijk wat geld in vrijwilligersorganisaties. Particulieren ook. De begroting 2010 van de geldgevers is gemaakt, of hij is onderweg. De tering is naar de nering gezet. Veel vrijwilligersorganisaties zullen in 2010 minder te besteden krijgen dan voorheen. De "crisis" werkt nog stevig door, niets tegen te doen. (Of toch, maar dan ga ik het weer over Workpatch hebben...)

5 Het gedoe op Hyves, Twitter en andere netwerken levert steeds minder op.

Nogal wat vrijwilligersorganisaties hebben zich enthousiast op nieuwe media gestort. Meest recente hype: social media. Een netwerk vormen ze niet of nauwelijks. Er is geen gerichte functie, behalve met elkaar in contact staan. Een soort "mobiele telefoon", zeg maar.
Vergelijk dat met bijv. Marktplaats.nl: iedereen weet die site te vinden om spullen te verhandelen. Zo'n plek leken de social media heel even te kunnen innemen, maar dat is een illusie. Op Hyves, Twitter enzovoort gaat het over alles tegelijk, en over niets in het bijzonder. Dit betekent dat er nauwelijks vrijwilligers vandaan komen. En zelfs de PR-functie is zeer beperkt.

6 Goede vrijwilligers raken ontevreden en haken af.

"Vinden en binden" is het mantra van veel vrijwilligersorganisaties. Gelijk hebben ze. Maar de beste vrijwilligers zijn zich hun kwaliteiten heel goed bewust. Ze stellen redelijke eisen. Als je organisatie daaraan niet kan voldoen, haken ze af. Dat is vaak niet eens makkelijk te zien. Het ziet er dan soms uit als: "dat is zo'n nieuwe vrijwilliger die denkt dat het allemaal vrijblijvend is bij ons". Mis! Ik heb het zien gebeuren: uitstekende nieuwe vrijwilliger, meldt zich enthousiast. Krijgt eerst een algemeen mailtje: "we nemen contact met je op." Als dat dan drie maanden later gebeurt, denkt degene die echt wat in de mars heeft: "ja sorry, maar dit gaat me te traag".

De oorzaak ligt maar al te vaak bij de overbelaste coördinator, die er niet aan toekomt nieuwe mensen te verwelkomen. Ook omdat hij/zij niet weet wat hij van de nieuwe mensen kan verwachten. Dan liever de bekende mensen weer inschakelen. Het is een vicieuze cirkel. Workpatch moet het werk van coördinators gaan vergemakkelijken, dat is duidelijk de clou voor ons hier.

Tot slot

Welke bedreiging zie ik nog over het hoofd? Vul vrijelijk aan in de reacties. Of laat ons weten hoe je een bedreiging hebt getackeld, of misschien weet te ontwijken.

foto door Markusram @ flickr onder creative commons license

5 Bedreigingen voor Vrijwilligersorganisaties (1)

2009-11-18T16:35:00.018+01:00

De toekomst biedt bedreigingen. Of "uitdagingen" of "kansen", zoals sommige mensen zeggen (om ds. Gremdaat maar eens te citeren).

1. Vrijwilligers willen werk op maat.
2. Veel coördinators zijn al overvraagd.
3. Ideale, geschikte vrijwilligers kennen jullie niet.
4. De subsidie wordt gekort.
5. Het gedoe op Hyves, Twitter en andere sociale netwerken levert steeds minder op.

1 Vrijwilligers willen werk op maat.

Kleine klusjes worden nog wel gematcht, maar de grote klussen blijven liggen. Bestuurswerk wordt wel gedaan, maar veel blijft liggen. Voorbeeld: de secretaris komt er niet aan toe de nieuwe bestuurder in te schrijven in het StichtingsRegister van de Kamer van Koophandel. Kan op termijn héél onprettige gevolgen hebben.

2 Veel coördinators zijn al overvraagd.

Ze bellen, ze mailen, ze knopen eindjes aan elkaar. Ze blijven het doen, "omdat niemand anders het doet". Ze ontlenen aan die onmisbaarheid nog een zeker eergevoel ook, maar ideaal voor henzelf en de organisatie is anders...

Helaas lijken 1 en 2 elkaar nog te versterken ook. Voorbeeld: de vrijwilliger die de vrijheid wil hebben om af te zeggen op een dag dat ze uitzendwerk kan doen - een ramp! Zodat coördinators verzuchten: "Sommige vrijwilligers denken dat dit werk zonder verplichtingen is."

Conclusie voor vandaag

Zoals je wellicht begrijpt, biedt Workpatch het hoofd aan deze bedreigingen. Maar eerst kom ik morgen of overmorgen met Bedreigingen nrs. 3 t/m 5. Op de bosbrand volgt de vuurstorm!

foto van laura*b @flickr onder creative commons license

Doe niet waar je zin in hebt!

2009-11-10T19:13:00.007+01:00

Vroeger dacht ik dat ik een man was zonder idolen. Inmiddels heb ik er een paar.
Een ervan, Paul Graham, schreef in 2006 dat je soms even moet doen wat je moet doen, in plaats van waar je op dat moment zin in hebt.

Graham gaat uitgebreid in op wat Werk is, wat Discipline is, en waarom het moeilijk is om uit te vinden wat het werk is waarvan je houdt. Hij maakt tongue-in-cheek grapjes over bijvoorbeeld Dwangarbeid: Zou iemand bedrijfsjurist willen zijn als hij er een baantje als ober bij moest nemen om aan de kost te komen? Zoals kunstenaars doen, bijvoorbeeld? En Vrijwilligers..., voeg ik eraan toe.

Het leek me goed om Grahams essay "How to Do What You Love" hier aan te halen. Ik beloof je: meer diepgang dan je gewoonlijk tegenkomt op het web. Op zijn site kun je zien wat Graham verder is en doet. Nou, is dat een idool waar ik trots op mag zijn, of niet?

Paul Graham, foto door Dave Thomas

Moeten? Ik doe liever wat ik leuk vind

2009-11-05T10:42:00.004+01:00

Was ik onverantwoord bezig toen ik dit twitterbericht verstuurde: "Mensen zouden moeten doen wat ze leuk vinden, hoor je vaak. Zou 't niet beter zijn te doen wat je moet doen? Vrijwilligers inbegrepen?"

VRAGEN

Dat leverde vragen op, op twitter:
Boeddhisness @tonb Wat moeten mensen dan doen als ze doen wat ze moeten doen?
Boeddhisness @tonb en de vervolg vraag hoe zouden ze zich daarbij voelen?
Boeddhisness @tonb Als je dingen doet die je leuk vindt dan wordt moeten toch mogen? En wat is het heerlijk als je iets mag ipv moet!

Ik heb geantwoord dat ik er een nieuwe blogpost aan zou wijden. Dat doe ik nu. Omdat ik het beloofd heb, moet ik dat doen.
Het beloven was vrijwillig, ik had het ook niet kunnen beloven.

Zo simpel is het volgens mij.
(1) Er is keuze in werk, er is dus een "mogen kiezen".
(2) Een keuze houdt verantwoordelijkheid in.
(3) Verantwoordelijkheid houdt "moeten" in.
(4) Het realiseren van die verantwoordelijkheid kan je wel of niet "leuk" vinden.
(5) Het doen wat je moet doen, komt voor uit je verantwoordelijkheid.
(6) Niet kiezen is ook kiezen, zoals iedereen weet die nooit gekozen heeft om... te emigreren, te trouwen of te verhuizen.

CONCLUSIE 1
(7) Vrijwilligerswerk betekent "moeten".

Tenzij er sprake is van overmacht (een orkaan, ofzo), kom je gewoon opdagen.

CONCLUSIE 2
(8) Als een vrijwilligersorganisatie onaantrekkelijke keuzeopties biedt, vinden vrijwilligers geen aantrekkelijke klus, en de organisatie mist vrijwilligers.
(9) Ik heb de verantwoordelijkheid om Workpatch zodanig te ontwikkelen dat het noodzakelijke "moeten" past bij wat mensen kiezen.
(10) Eén van de eigenschappen van Workpatch is daarom dat iemand (ook) kan kiezen voor een klus die hij of zij op dát moment wil doen.
Willen = kiezen = moeten = doen.

REAGEER MAAR
Er valt heel veel meer over te zeggen. Ga je gang in je reactie!

Illustratie

http://www.flickr.com/photos/newsgrist/ / CC BY-SA 2.0

Wie komt er even helpen? Nee, jij niet!

2009-11-02T09:42:00.000+01:00

De oproep die moet mislukken luidt ongeveer zo: "Vrijwilliger gezocht. Ben jij die gedreven persoon die ons wil helpen met [vul maar in], neem dan contact op met die en die." Kan langer, met een heel verhaal wat je dan allemaal moet doen en kunnen.

Deze oproep kun je tegen komen:
* in het clubblaadje
* op het prikbord
* in het plaatselijke sufferdje
* op honderden websites (die van vrijwilligerscentrales inbegrepen)
* bij de stadionomroeper van de plaatselijke footbalclub (zie foto)

Twee problemen... met de oplossing

1 De vrijwilliger voelt zich niet erkend
Als je denkt (of weet) dat je een geschikte vrijwilliger zou zijn, ga je dan reageren? Misschien. Maar je kunt ook denken: "Ze weten toch dat ik dat zou kunnen doen? Waarom hadden ze mij niet eerst gevraagd?"

Best denkbaar dat de coördinator wel aan je gedacht heeft, maar jou eigenlijk niet zo geschikt vond. Ook hoor ik coördinators soms heel opportunistisch denken: "Ik ken een paar mensen die het misschien zouden willen doen, maar eerst eens kijken of er nog betere kandidaten opduiken als ik een algemene oproep doe. En zo'n oproepje kost me een stuk minder tijd dan mensen afzonder opbellen. "

Als er dan geen geschikte kandidaten opduiken, gaat de coördinator misschien alsnog bellen. Als je dan gebeld wordt, weet je dus zeker dat je niet eerste keus was. Laat die algemene oproep zijn werk maar doen, ik zeg dat ik verhinderd ben. Tja, coördinator... Wie het onderste uit de kan wil hebben, krijgt het lid op de neus.

2 De coördinator heeft geen zicht op de geschikte vrijwilligers

Probeer het maar eens bij te houden. X heeft samen met Y een prima klus geklaard. Maar hoe weet de coördinator dat, als die voor weer zo'n klus iemand nodig heeft? Dat weet hij niet. Dus plaatst hij zo'n algemene oproep. Als er niemand reageert, blijft de klus liggen. Of hij gaat het zelf doen. Of hij gaat iemand bellen die op alle klussen "ja" zegt. Onderprestatie en overbelasting liggen op de loer.

Dat kan beter

(1) Met Workpatch kan de "opdrachtgever" van een vrijwilliger (veelal de coördinator) de verrichte klus snel en zorgvuldig evalueren. Vervolgens kan hij bij nieuwe klussen op geschiktheid selecteren.
(2) De vrijwilliger krijgt de evaluatie ook te zien, en kiest of hij deze "deelt" met anderen. De ene vrijwilliger voelt zich gezien en erkend. De andere vrijwilliger ziet in de feedback ook nog een verbeterpunt. Dat laatste is erg waardevol voor vrijwilligers die het werk doen om er ervaring en kennis mee op te doen.
(3) Met Workpatch kan een coördinator een klus verspreiden onder een selecte groep mensen. De coördinator zendt dus geen oproep meer de ruimte in, maar hij hoeft ook geen lijstje met mensen af te bellen.
Als vrijwilliger zie je dat je geselecteerd bent voor die specifieke klus. Dat verandert de zaak. Nu weet je dat je gezien wordt als iemand die die specifieke klus kan klaren. En je weet dat er niet heel veel anderen kunnen reageren, maar dat het op jouw beschikbaarheid aankomt.

Coördinators en vrijwilligers! Ik kan jullie nog niet selecteren, want jullie zitten nog niet in mijn database. Zou je tóch willen reageren op deze vraag: hoe goed / prettig / nuttig vind je zo'n selectiemogelijkheid?

Ontsla een paar vrijwilligers!

2009-10-30T21:08:00.000+01:00

Op mijn vergelijking van Vrijwilligerswerk en Dwangarbeid kreeg ik als commentaar: "Je stelt vrijwilligerswerk te vrijblijvend voor."

Veel organisaties knuffelen hun vrijwilligers. Ook de vrijwilligers die niet zo goed werk leveren. Vaak zijn ze veel te blij dat er überhaupt iemand is die de rotklus wil doen. Niet alleen sommige vrijwilligers denken "vrijblijvend", maar ook sommige organisaties!

Een vrijwilliger vragen om iets anders te gaan zoeken? "Ben je gek, je kunt een vrijwilliger toch niet "ontslaan", ze groeien toch niet aan de bomen? Deze is ervaring aan het opdoen. We geven ze een cursus. Binnenkort wordt het werk wel beter. " Ja, ja, en gij geleuft het!

Het probleem met een slecht functionerende vrijwilliger is: hij of zij neemt de plaats in voor iemand die het veel beter zou kunnen. Ondertussen zit hij of zij de kwaliteit van het werk, alsmede het imago van de organisatie te verpesten. Zonde!

De oplossing ligt in de "werving". Je vrijwilligerswerk moet zó aantrekkelijk zijn, dat geschikte mensen staan te popelen om het te doen. Eén van de beste manieren die ik daarvoor ken, is zorgen dat het werk wordt afgestemd op de wensen en capaciteiten van de geschikte personen.

Nu is het meestal andersom. Als vrijwilliger moet je je maar schikken in onprettige roosters, de samenwerking met ongeschikte collega-vrijwilligers, en gebrek aan elke vorm van erkenning van je werk. Voor je het weet moet je sneeuwruimen met iemand die daar helemaal geen zin in heeft, of er niks van bakt. Frustrerend!

Conclusie: er melden zich niet genoeg geschikte vrijwilligers. En dus durven we de mensen die we hebben niet te ontslaan, ook al voldoen ze voor geen meter. Mooie vicieuze cirkel is dat.

Als je iets doet in het Vrijwilligerswerk, hoor ik het graag. Workpatch is namelijk bedoeld om taken en vrijwilligers optimaal te matchen - daardoor het vrijwilligerswerk aantrekkelijker te maken - daardoor meer mensen te werven voor de juiste taken.

Reageren kan onder deze post. Bedankt!

foto: "Tell me, where is the love" van Tony the Misfit @ Flickr onder creative commons license

Zijn partners zo dom?

2009-10-29T11:02:00.000+01:00

Partners denken dat zij meer in het huishouden doen dan hun partners denken dat zij doen. Dat ze samen 140 procent doen, zeg maar.

Wat zijn partners toch dom, dacht ik eerst.

Inmiddels denk ik dat ze allebei wel eens gelijk kunnen hebben. Want:
(1) Ik merk niet alles wat mijn partner doet, maar wel alles wat ik doe. Kan ik het helpen dat ik denk dat ik meer doe? We doen dus inderdaad samen 140 procent: het huishouden omvat meer dan ik wist!
(2) Mijn partner merkt wel wat ik doe, maar zij denkt dat dat mijn hobby is! Ik kook toch zo graag?! Ze heeft gelijk. Ik was zelfs best graag af, waar zij vaak helemaal geen zin in heeft.

Dit brengt mij op het punt dat wat ik als werk beschouw, voor jou misschien hobby en ontspanning is. Denk bijvoorbeeld aan Administreren, Autorijden of Afwassen. Misschien wil jíj dat als vrijwilliger doen, terwijl een ander er al lang zat van is.

Dat jij het hobby vindt, en ik werk, komt onder meer doordat jij kunt kiezen om het te doen, terwijl ik wel zal moeten.

Als vrijwilligerswerk een vrijwillige keuze is (ja toch?), dan zou je het misschien beter "vrijwilligershobby" kunnen noemen. Met alle respect, want de opdrachtgever zelf beschouwt het als werk.

Een vriend van mij ging nooit naar een sportschool, maar had een supergoed getraind lijf. Zijn geheim: af en toe als uitzendkracht trucks laden bij een grote pakketdienst. Zwaar werk, zweten en zwoegen! En geld toe! Ja, wat de één werk vindt, doet de ander voor de lol.

Stuur dit blogberichtje maar door aan zo'n sportscholier, of aan je partner, met een kusje. X

foto: weightlifting_jontunn_flickr_cc

Workpatch in 140 tekens

2009-10-28T22:44:00.000+01:00

Vrijwilliger wil kiezen.
Momenten en taken.
24/7.
Coördinator wil kwaliteit.
Werven + binden.
Kan!
Mobiel + internet.
workpatch.blogspot.com

Toelichting
Ene Meta vroeg vanavond of ik haar Workpatch via twitter kon uitleggen.
Op twitter kan je maar 140 tekens kwijt.
't Ging!

illustratie van carrotcreative @ flickr | onder creativecommons licentie

Dwangarbeid omvormen naar vrijwilligerswerk

2009-10-26T15:18:00.000+01:00

Het tegenovergestelde van vrijwilligerswerk is dwangarbeid.

Dwangarbeid: je bent tot het werk verplicht, op straffe van iets gruwelijks.
Vrijwilligerswerk: je kiest voor het werk, in alle vrijheid.

Dwangarbeid: anderen bepalen wat jij zult doen en hoe.
Vrijwilligerswerk: jij bepaalt wat jij zult doen en hoe.

Dwangarbeid: het werk dient niet jouw doelen, maar die van iemand anders.
Vrijwilligerswerk: het werk dient jouw doelen, evenals die van iemand anders.

Dwangarbeid: de regel in ons economisch systeem.
Vrijwilligerswerk: de uitzondering in ons economisch syteem.

Dwangarbeid: loodzwaar, grijs, deprimerend, levenslang.
Vrijwilligerswerk: luchtballonnig, kleurig, zomermiddag
(de foto is bij het opstijgen van een grote luchtballon in Oostende, zomer 2009).

Zet ik Vrijwilligerswerk nu te fleurig neer? Wat zegt dat over Vrijwilligerswerk "as we know it"?
O, en als je interesse hebt in het omvormen van Dwangarbeid naar Vrijwilligerswerk, laat je dan ook even van je horen?

Vrijwilligersorganisaties en Workpatch

2009-10-02T12:17:00.000+02:00

Vrijwilligersorganisaties moeten altijd maar zien hoe ze aan nieuwe vrijwilligers komen. En hoe ze die mensen de goede dingen laten doen op het goede moment. Hoe ze ze met elkaar in contact brengen en laten samenwerken. Hoe ze die mensen erkennen voor hun werk. En vooral: hoe ze iedereen precies dát kunnen laten doen wat die persoon op dát moment kan en wil doen.

Er is vaak behoefte aan lange commitments (bijv. voor bestuurswerk), en er zijn een boel losse klussen in de uitvoering. Iedereen doet zijn best om te bemensen, te motiveren, te coördineren. Een boel vergaderingen, e-mails, voicemails en vaak ook teleurstellingen zijn er nodig om dingen van de grond te krijgen. Het goede doel en een goede sfeer laten die wonderen gebeuren!

Daar maak ik Workpatch dus voor. Om die wonderen vaker en makkelijker te laten plaatsvinden. Wat de realisatie van het doel dichterbij brengt en de sfeer bevordert. Van vele kanten wordt dit idee begrepen, ondersteund, aangemoedigd.

Dan moet er wel nog wat geld in gestopt worden om de software te maken. De eerste vijf vrijwilligersorganisaties die 25.000 Euro neerleggen, kunnen Workpatch dan zo van me krijgen.

En hoe haal ik die organisaties over de brug?

Na het spreken van achtereenvolgens @resourcerer, @stevenblom (ofwel @yaiks) en @reeuwijk, is het helder: ik heb een knettergoeie presentatie nodig. Iets met Powerpoint, suggereerden 2 van de 3 mannen mij. Grappig om het ooit zo verguisde presentatie-tool weer zo te horen ophemelen. Kun je Powerpoint eigenlijk op een Mac Powerbook draaien? Vast wel, een Mac kan alles.

Deze week ben ik begonnen aan die presentatie. Ik laat jullie wel meekijken en meedenken! Voor elke feedback zeg ik nu al: bedankt!

O en het Hoofd Vrijwilligersmanagement dat spontaan contact opneemt, krijgt een dikke reep Tony Chocolonely van mij. ONE for the road.

2009-09-30T10:50:00.001+02:00

Workpatch my town (3)

Klus Stadsnatuur schoonmaken met schoolklas
Acties Schoonmaken | Werk met kinderen
Leuk Kinderen gevoel geven voor de natuur in hun eigen leefomgeving. Samen met 1 andere vrijwilliger. De onderwijzer(es) is erbij, en wij voorzien je van gereedschappen en materialen.

Tijd Maandag 26 oktober van 10 tot 13 uur.
Vergoeding Bedankt! en onkostenvergoeding vrijwilligers 1,50 Euro / uur.
Patcher Organisatie voor natuurbehoud.

Klik hier Ja, deze klus neem ik aan.

Een korte wandeling door de stad leverde veel situaties op waar je een klus voor Workpatch bij kunt bedenken. Dit was nummer 3.

Had je willen klikken? Of vooral niet? Alle feedback helpt, bij voorbaat bedankt.

2009-09-26T12:00:00.001+02:00

Workpatch my town (2)

Klus Voetgangers tellen die door rood licht lopen
Acties Onderzoeken | Administreren
Leuk In teams van 2 observeer je vanachter het raam.

Tijd Maandag 12 september van 15 tot 19 uur.
Vergoeding Minimum(jeugd)loon + 1,50 Euro / uur.
Patcher Bedrijf voor verkeersonderzoek.

Klik hier Ja, deze klus neem ik aan.

Een korte wandeling door de stad leverde veel situaties op waar je een klus voor Workpatch bij kunt bedenken. Dit was nummer 2.

Had je willen klikken? Of vooral niet? Alle feedback helpt, bij voorbaat bedankt.

De tuin winterklaar maken

2009-09-24T13:28:00.001+02:00

Workpatch my town (1)
Een korte wandeling door de stad levert zo veel plaatjes op waar ik de klus bij kan bedenken. Hier komt nr. 1:

Klus De tuin van de kinderboerderij winterklaar maken
Acties Snoeien | Opruimen | Samenwerken
Leuk Wij zorgen voor koffie, thee en koek. Biertje na?

Tijd Zaterdag van 12 tot 17 uur.
Vergoeding Vrijwilligerswerk.

Klik hier Ja, deze klus neem ik aan.

Had je echt willen klikken? Laat dan een commentaartje achter, ik ben benieuwd.

Social sales

2009-09-23T17:30:00.000+02:00

Vandaag was ik op de spreekuurdag die Martijn Aslander hield in Seats2Meet.

Het was leuk te merken dat Martijn enthousiast werd van Workpatch en wat ik erover vertelde. Zijn ingeving voor de introductie noem ik nu "social sales". Wat is dat nu weer? Je doet een bijeenkomst rondom de waarde en de functie van je product (in mijn geval: het distribueren van microjobs, gigs, klusjes, geef 't maar een naam). Je nodigt je doelmarkt uit (in mijn geval om te beginnen: organisaties die veel vrijwilligerswerk te verdelen hebben). Je toont ook je product en laat de bezoekers zelf en onderling uitmaken hoe ze de zaken beoordelen. Je moet het van de enthousiastelingen hebben, altijd, uiteraard. Niet "overtuigen", mensen overtuigen zichzelf - of niet. Grappig, dat adviseerde ik altijd aan anderen, nu krijg ik het weer terug van Aslander.

Aslander was direct bereid om zelf bij te dragen aan zo'n bijeenkomst, en zag er ook een mooie manier in om het door hem in Nederland "endorsete" boek "Whuffie" van Tara Hunt aan te koppelen. We hebben dus gelijk even telefoonnummers uitgewisseld, wel zo makkelijk.

Niet onbelangrijk: Aslander gaf aan dat de applicatie bij introductie goed ontworpen en goed gedemonstreerd moet worden, anders is het "killing" (hij gebruikte een ander woord, hij is helder in zijn taalgebruik, zonder ruw te zijn. Daarbij denkt hij snel. Da's prettig praten, kan ik je verzekeren.) Right. 's Kijken wie ik in de wereld van de software-bouwers kan vinden om hier zijn schouders onder te zetten. Het denkwerk voor deze app is gelukkig gedaan: hoe het moet werken - sociaal, economisch, psychologisch, juridisch, fiscaal, technisch... Er liggen voorbeeldschermen (waar ik continu aan sleutel, perfectionistisch trekje van me...)

Schroef investeerders!

2009-09-18T22:09:00.000+02:00

Nou, het startgeld is zo'n beetje op.
Maar ik had een goed idee.
En hier vond ik vanavond ondersteuning voor 't idee van iemand die 't wat grof zegt: Screw Investors, Get Customers: http://www.socialtimes.com/2009/09/screw-investors-get-customers/

Nu nog kijken of ik het idee kan laten werken. Here we go!

Hoe ik bloggen ontdekte toen dat weer "uit" was.

2009-09-11T13:41:00.001+02:00

Voor die aardige mevrouw in Zeist was het in 2008 wel weer mooi geweest. Het nut van de blogsite "creatieve vakantie" viel terug tot nul. Er kwamen later heel soms nog mailtjes van mensen die hoopten dat er in 2009 nog zo'n creatieve week te beleven viel. Helaas, nee, dus dat antwoordde ik ze dan maar. Bloggen deed ik niet meer. Niet nodig. Tijdsverspilling.

Ondertussen ontdekte ik twitter en facebook en de hele reut van sociale media. Bloggen was "uit" en niet alleen bij mij. De trendy gebruikers van de nieuwe sociale media zwoeren de oude af. En een blog, dat was zó van gisteren. Tuurlijk, je kon er wat langere gedachten in kwijt, maar wie had daar nu tijd voor?

Nou, tijd was het probleem echt niet. Facebook verdrievoudigde ondertussen namelijk de hoeveelheid tijd die mensen op hun site doorbrengen. Wat je al sinds eeuwen in het media landschap ziet gebeuren, is én-én. En niet óf-óf. Herinnert u zich de komst van de televisie nog en de voorspelde ondergang van de radio? Of de komst van internet en de ondergang van tv? Of de komst van social media en de ondergang van online kranten?

Zo is het nu met de blog. Je hebt de ruimte voor je gedachten. Anderen hebben de ruimte voor hun reacties, en het lezen van elkaars reacties. Mensen brengen meer en meer tijd door met media, en meer en meer online. Allerlei behoeften kunnen ze zo vervullen, als het hun uitkomt, voor zo ongeveer noppes.

Blijft over de vraag of je bij blogger moet zitten, of bij wordpress, of bij... Het schijnt dat ik moet verhuizen naar wordpress. Misschien doe ik dat wel.

[foto door Brett L. creative commons op flickr.com]

Hoe ik bloggen ontdekte toen dat nog "in" was.

2009-09-04T11:36:00.000+02:00

Begin 2008 begon ik mijn eerste blog op blogger. Hij heette "Creatieve Vakantie" en hij bestaat nog steeds [www.creatievevakantie.blogspot.com]. Ik maakte hem als de ultragoedkope website voor iemand met weinig budget. Een heel aardig iemand, die een creatieve vakantie aanbood (inderdaad), een week in mei 2008 in Spanje. Ik probeerde wat links te plaatsen en spendeerde een 100 Euro aan Adwords, waarvan 50 Euro met een cadeaubon van die firma met een grote G.

En verdraaid: er kwam bezoek. Er was geen mogelijkheid om online te boeken, maar je kon die aardige mevrouw bellen. Mailen kon je haar niet, dus als mensen wilden mailen, kwam dat bij mij terecht. Niet echt gebruiksvriendelijk. Soms werd er gemaild. Heel soms. Gebeld werd zij niet, behalve door mij, om te vertellen wie er gemaild had, en dat ze die kon bellen.

En verduld: er werd geboekt. Van de 8 of 10 mensen die via mijn mail-bemiddeling in contact kwamen met die aardige mevrouw, deden er 2 die vakantieweek. Voor een kleine 600 Euro, plus de reiskosten. Dat was dus zo'n 1150 Euro omzet voor circa 50 Euro cash. Leuke conversierate, als je het zo bekijkt.

Volgende keer vertel ik hoe ik bloggen herontdekte toen het al weer "uit" was.